Als een te laat komende diva betrad ik de Hoofdwacht. Het monumentale pand aan de Grote Markt in Haarlem, waar in vroegere tijden de Schutterij wacht hield, was die avond het decor voor een expositie van vier kunstenaars.

Jammergenoeg had ik de grand opening en het gedicht dat voorgedragen werd door Sylvia Hubers, gemist. Maar het idee om kunst te presenteren met een link naar het verleden van het gebouw, kwam toch duidelijk op me over.

De sieraden van Rosita van Wingerden lagen in de benedenkamer, mooi uitgestald in glazen vitrines en geëtaleerd op foto's van Middeleeuwse schoonheden. Bijna wilde ik de ketting met de zilveren ringen, in verschillende formaten, passen. Maar aangezien dit een expositie was, moest ik me inhouden.

De vele kleine etsen op de schermen aan de zijkant van de kamer, waren met de droge naald techniek gemaakt door Sytske van Gilze.

-Nadat ik de volgende dag deze techniek gegoogled had (met een dunne naald in koper graveren en daarna afdrukken in verschillende kleuren), steeg mijn waardering voor deze kunstenares.-

De blauwzwarte vogelvrouw, staande voor de roomwit gelakte raampjes naast de wenteltrap, leidde me naar boven. Zouden de voeten, geboeid in zware kettingen, op de eerste verdieping, een overblijfsel van een Middeleeuwse gevangene zijn? Gelukkig bleek het kunst van beeldend kunstenares Bea Peter te zijn. In de ruimte met het hoge witte plafond, de houten balken en een bakstenen muur uit de dertiende eeuw (de oudste van Haarlem), kwamen haar 'weefschilderijen' goed uit. Vooral het lange smalle doek, dat van het plafond langs de muur over de vloer naar voren kwam, maakte indruk op me.

Angela Boogaard was het op de een of andere manier gelukt, het meisje en de jongen op de grote smalle foto's aan de muur, een kwetsbare uitdrukking te geven. De gezichten en de ultradunne vitrage ervoor, leken wel geschilderd.


Alsof ik een tijdreis had gemaakt, kwam ik later op de avond (na een bord spagetti en een Prosecco) via de Amsterdamse Poort bij een voormalig postkantoor, waar momenteel de KNH (Kunstlijn Noord Holland) gevestigd is.

Vijf Streetartkunstenaars exposeerden hun tegenwoordige werk. De objecten en schilderijen van Ronald Duikersloot, Ives-One en Teizer waren doorwoven met politieke en hedendaagse aspecten. De grijpgrage 'monstertoy' met grote mond en scherpe tanden, was bijvoorbeeld beschilderd met de Amerikaanse vlag. De kabouters van KBTR (rara, wat betekent deze afkorting?) waren voor mijn gevoel, een geslaagde en grappige knipoog naar onze burgerlijkheid.

De zevenentwintig verschillende schilderijtjes van het Kriskras project, kon je zo inpakken in de postdozen waarop ze lagen of stonden. Samen met Bea en Angela (ja, die exposeerden hier ook!) kozen we er ieder één uit, die we wel bij ons thuis wilden laten bezorgen.

Alle orginele bewerkingen van de gebonden boekjes van luchtpostpapier, waren een onderdeel van een project van beeldend kunstenaar Ed Hanssen: MailArtBooks. Vanaf Juli dit jaar stuurde hij lege boekjes door de hele wereld naar allerlei kunstenaars, die ze onderhanden namen en terugzonden. Ik begreep dat hij er ondertussen al zo'n tweehonderdvijftig had, maar de dertig die hier uitgestald lagen, maakten me al zo nieuwsgierig, dat ik soms stiekem een bladzijde omsloeg.

Buiten genoot ik van de B-boy muziek en de graffitti artiesten. Ze lieten zien wat er nog meer mogelijk is met huishoudfolie behalve dingen vershouden. (Laat je inspireren door het filmpje).

Opeens was het tijd en moest ik me haasten om de laatste trein te halen. Rennend bereikte ik het perron en kon nog net de trein induiken.

Van een reis door de tijd werd het een reis naar huis terug.