Lucia Rijker (43) was jarenlang de beste vrouwelijke (kick)bokser ter wereld. Nu geeft ze lezingen, speelt in films en maakt documentaires. Ze is overtuigd boeddhist en woont in Los Angeles.
Gladly-hoofdredacteur Gladys Celosse sprak met Lucia over liefde, pijn en chanten.
Lucia Rijker komt ingepakt met sjaal en jas de lobby van The College Hotel binnen lopen. ‘Ik heb het altijd zo koud, zelfs in L.A.’ Ze bestelt een muntthee en hondje Quincy nestelt zich bij haar op schoot. ‘Het is mijn kind, ik neem hem overal mee naartoe.’
Je bent sinds 2005 met pensioen van de kickbokswereld. Wat doe je nu?
Ik geef nu veel lezingen, o.a. aan directeuren van bedrijven zelfstandige ondernemers en aan vrouwen. Ik leer mensen om tegenslag om te zetten in slagkracht. Ik begin soms de lezing met een clipje van mijn boks carrière waarin ik verschillende mensen knock-out sla, dat is een powervolle binnenkomer als mensen mij niet in actie hebben gezien. Elke wedstrijd was voor mij een crisis, dus daar weet ik wel mee om te gaan. Nu tijdens de economische crisis is het voor ieder mens hét moment om contact te maken met zichzelf, om echt naar binnen te gaan. Normaal zijn status of bezittingen een manier om jezelf te bekrachtigen maar als het wegvalt dan valt men vaak in onzekerheid of een identiteit crisis. Ik doe oefeningen met de mensen om de kracht van de aarde, en de kracht binnen in jou wezen naar boven te halen.
Wat voor soort oefeningen zijn dat dan?
Chanten is bijvoorbeeld een goede oefening. Dat is best moeilijk om vol te houden want het geeft conspicious ( direct) maar op lange termijn inconspicuous benefits ( voorspoed op lange termijn). Dat zijn voordelen die je niet direct ziet. Je plant de zaadjes, maar ziet niet meteen resultaat. In onze maatschappij willen we altijd direct bevredigd worden; we hebben moeite om te wachten tot iets tot bloei komt. Ik geef ook fysieke oefeningen waardoor je direct met je eigen lichaam en wezen contact maakt waardoor je niet afhankelijk bent van gebeurtenissen buiten jezelf.
Heb je een relatie?
Ja met mezelf heb ik een betere relatie dan ooit. Nadat ik met kickboksen stopte in 2005, kreeg ik eerst een herstelperiode: het rouwen om het loslaten van het oude “ik” en het ontdekken van het nieuwe “ik” in relatie tot anderen? Top sport was nog een soort uitvlucht: ik was er mee getrouwd dus had ik geen tijd voor een relatie. In de documentaire over liefde heb ik mijzelf bloot gegeven . De rapper Negativ was er tijdens ons gesprek heel mooi open over: als kind had iemand hem pijn gedaan en nu verwondde hij alle vrouwen. Misschien hoorde dat aantrekken en afstoten bij het spel van de liefde, maar ik kende dat niet, was altijd aan het trainen. Toen hij zijn verhaal vertelde dacht ik: “herken ik mijn verwondingen wel?” ‘where do my scars still run my life?’ Die pleister werd er heel langzaam afgetrokken. Ik ben vroeger heel erg verwond door iemand waar ik respect voor had. Daarom had ik nog een groot litteken op mijn hart, daar heb ik jaren aan gewerkt om dat te helen.
Je vindt veel rust in het boeddhisme. Hoe ben je daar ooit mee in aanraking gekomen?
Een leerling van mij Michelle begon vaak te chanten als ik het over mijn problemen had. ‘Schei toch uit!’ riep ik dan ‘alsof dat gechant mijn problemen oplost’. Toch ging ik een keer mee naar een chant bijeenkomst. Het leek wel een kamer met bijen door al dat gezoem. Ik moest de spreuk meezeggen en het was heel raar, net alsof je vleugels kreeg. Ik kon steeds maar één adem meedoen en dan ik stortte ik weer neer. Met vriendinnen deed ik er een beetje lacherig over tot ik op een dag heel verdrietig was. Ik wilde degene die me het leven zuur maakte iets aandoen, maar ben toen in plaats daarvan gaan chanten. Binnen een week kreeg ik inzicht in mijn situatie waardoor ik me bewust was van het feit dat ik een keuze had om weg te gaan.
Hoe gebeurde dat dan?
Het boeddhisme leert dat je verantwoordelijk bent voor je eigen leven, ergens in je leven heb je de situatie zelf aangetrokken. Op het moment dat je dat erkent, kun je het veranderen. En dan is er in het boeddhisme ook nog een vorig leven dat van invloed is. Dat maakt het weer ingewikkeld. Het vorige leven verklaart voor mij daarom dingen die ik niet kan verklaren. Er is een Japanse chant ‘Nham myo ho renge kyo ’[Lucia hoe spel je dit?] wat zoiets betekent als ‘afroom Ties moment fort’. Vanaf dit moment kan ik alles veranderen, ik ben geen slachtoffer van het verleden, ik houd me minder bezig met de toekomst, maar meer met dit moment. Als je het stuur van de tanker nu omgooit, betekent het nog niet dat schip meteen de kant op gaat die je wilt.
Hoe creëer je balans in je leven?
Balans is een uitdaging voor mij, dat blijf ik altijd een uidaging vinden. Mijn broer is bijvoorbeeld sinds kort aan de raw food, hij eet alleen nog maar rauw. Hij wil mij daarin meenemen, maar ik vind 50 tot 60% rauw voedsel prima - niet meer. Ik wil niks meer extreem doen.
Je bent Amsterdamse, maar woont al jaren in L.A. Waarom?
L.A. is mijn atelier. Daar ga ik diep in het vergaren van kennis. Ik zit daar heel solitair en vrij privé. Ik gooi kleuren tegen de muur en meng, daarna ga ik reizen en verspreid ik wat ik gevonden heb. Ik ervaar in L.A. een vrije energie, creativiteit. Vroeger moest ik er zijn voor mijn werk, maar nu zou ik in principe overal kunnen wonen. Terug naar Nederland wil ik nu in ieder geval niet. Voor mij is Nederland een plek om mijn kennis te delen, niet om te wonen. Mensen zitten op elkaar, de wegen zijn smal. Ik wil naar buiten; de deuren open en de zon en de bergen zien!
Waarin vind je je inspiratie?
Lesgeven is mijn passie. Ik geef les aan managers en boksers, maar werk ook graag met jongeren. Door contact te maken, perspectief te geven als iemand vastzit. En dan daarna te horen krijgen dat iemand echt iets heeft gehad aan de oefeningen die je hebt gegeven, is fantastisch. Dat mijn kennis en ervaring een motiverende impact kan hebben op anderen. Dan creëer je waarde, daar is een Blokbuster film maken niks bij.’ Overigens zijn de 5 films die ik met de BOS heb gemaakt wel waarde creërend en soms ook erg inspirerend. We zijn nu met een serie bezig “Hoe moet je leven” en mijn laatste film “De kracht van de stilte” was ook een bijzondere film.
Over film gesproken. Je speelde een belangrijke rol in de met Oscars overladen film Million Dollar Baby van Clint Eastwood. Trekt Hollywood nog?
Ik heb nu een heel klein rolletje in de nieuwe Star Trek film, echt heel klein. Million Dollar Baby was de ‘crown of my career’. Zoiets kan me nooit meer overkomen, daar heb ik ook de drive niet meer voor. Maar iets op toneel, een theatershow bijvoorbeeld zou ik wel willen. Er komt een hoop kracht vrij als je voor een zaal staat, dat heb je niet bij film.
Wil je de Gladly lezers verder nog iets meegeven?
“Verander de wereld begin bij jezelf”
