Om zeven uur ging de wekker, omdat ik vergeten was hem uit te zetten. Dat deed ik alsnog en draaide me lekker weer om; ik had een vrije dag. Drieënhalf uur later zat ik aan tafel, te genieten van mijn broodje osseworst en mijn warme cacao met honing, ondertussen bladerend in een tijdschrift. Een opvallende titel trok mijn aandacht: 'Liefde is het nieuwe zwart', stond er, maar omdat het over T-shirts ging, en ik geen fanatiek shirtendraagster ben, interesseerde het me verder niet.

Toch bleef de regel in mijn hoofd zitten en ineens besefte ik me, dat ik met deze slogan twee vliegen in één klap kon slaan.

Mijn eerste liefdesmissie zou sowieso slagen. Na twee maanden sparen en nog net niet op water en brood leven, kon ik vandaag 'mijn' zwarte Hogan laarsjes (ontworpen door Karl Lagerfeld) gaan halen.

Mijn tweede missie, waarop de uitspraak in het blad waarschijnlijk meer op doelde, zou zijn, dat ik deze dag wilde gebruiken om mijn liefde te verspreiden.

In de bus op weg naar de stad, nadat ik de buschauffeur vriendelijk goedendag gewenst had, werd ik meteen getest. Een vrouw in een zwarte Boerka kwam tegenover me zitten. Normalerwijs had ik weggekeken, zo'n verstopt iemand stuitte me tegen de borst. Nu deed ik het niet en het viel me op dat ze vriendelijke, bruine reeënogen had die met veel precisie opgemaakt waren. Ik zond haar een glimlach en een klein knikje met mijn hoofd. Ze antwoordde door haar ogen samen te knijpen en ook haar hoofd licht te bewegen.

Eenmaal bij de eindhalte op het station, stapten we naast elkaar uit.

'Een prettige dag', zei ik, toen ze me aankeek.

'Dank u wel, hetzelfde', zei ze met vrolijke stem.

Bijna zwevend liep ik over straat. Wat was het toch geweldig om liefde te geven én je kreeg er zoveel voor terug.

De vrouw in Boerka zou vast de hele dag blij zijn; eindelijk eens iemand die vriendelijk tegen haar was en niet minachtend wegkeek.

Het losse geld stroomde uit mijn portemonee, want ook de vele muzikanten, zelfs de vrouw op de brug met de trekharmonica waarvan ik het idee had dat ze het ding voor het eerst vastgreep, gaf ik gul van mijn liefde.

Al glimlachend en knikkend vervolgde ik mijn weg de stad in.

De man, die zijn fiets lostrok en daardoor een domino effect op de andere fietsen teweegbracht, leek even van zijn stuk toen ik de fietsen een voor een weer goed neerzette. Na even twijfelen parkeerde hij de zijne op de standaard en hielp me.

Een weldoener voelde ik me. Het was me zelfs gelukt, iemand te bewegen ook goed te doen!

Blij nam ik afscheid en nadat ik nog een blinde man hielp met oversteken en een oude vrouw haar boodschappen naar de auto had gedragen, kwam ik eindelijk uit bij het eerste deel van mijn missie: de schoenenwinkel.

Verheugd stapte ik de chique winkel binnen en begroette het personeel met een beleefd 'Goedenmiddag'.

Toen vroeg ik een van hen naar 'mijn' laarsjes: 'Heeft u maat 36 voor me, alstublieft?'

Het meisje keek me vriendelijk aan en vertelde me, dat de dame verderop ze aan het passen was. Geschrokken draaide ik me om en zag haar zitten: pas gekapt haar, Louis Vuitton tas aan haar zijde, diamanten horloge om en wel tien paar schoenendozen om zich heen.

'Maar, ze zijn van m..', zei ik, herpakte me en vroeg de verkoopster: 'Kunt u ze niet misschien toch pakken? Ze heeft er tenslotte nog genoeg over om te passen.'

De verkoopster keek me aan met opgetrokken wenkbrauwen en tot mijn schrik, zag ik de rijke dame mijn laarsjes aantrekken. Ze liep ermee naar de spiegel.

Dit was zó oneerlijk. Was dit de dank die ik kreeg van alle liefde die ik had gegeven?

Ik vatte moed, zorgde dat er geen personeel op gehoorafstand stond, en zei tegen het spiegelbeeld van de dame: 'Het zijn grappige laarsjes, vindt u niet? Alleen wel een beetje apart. Als ik heel eerlijk ben, vind ik ze niet zo bij u passen.'

De dame keek me aan en haar sympatieke gezicht plooide zich in een glimlach. 'Ik hoorde u er toevallig net naar vragen', zei ze. 'Wat vervelend hè, als net iemand ze voor uw neus wegkaapt?'

Verbouwereerd bleef ik staan. Mijn missie was hopeloos mislukt; de weldoener was door de mand gevallen. Het was duidelijk dat onder de dunne laag van liefde, zich een hebberig individu schuilhield.

'Eh..eh..', stotterde ik.

De vriendelijke dame ging zitten, trok de laarsjes uit en gaf me de schoenendoos. 'Alstublieft, ik wil u niet ongelukkig maken. En trouwens, ze zijn inderdaad te apart voor mij.'

Beschaamd bleef ik staan.

De dame liep met twee andere schoenendozen naar de kassa en rekende af. Ondertussen ging ik zitten met de doos op mijn schoot. Wat was ik toch een miserabel iemand. Zo'n gemene streek leveren tegenover iemand die zo aardig was. Het liefste had ik haar de laarsjes gegeven, ik kon er niet meer van genieten. Hoeveel heerlijker had ik me gevoeld, toen ik nog mijn liefde aan het verspreiden was...

Nadat ze het personeel vriendelijk gedag had gezegd, bleef de dame bij me staan en zei: 'Voel je nou maar niet schuldig en geniet ervan, dan zijn we allebei blij.'

Haar jas viel een stuk open en, alsof het een teken van boven was, stond er op haar T-shirt: 'Love is the new Black.'

Voor de illustraties, kijk op www.beapeter.nl

Veel liefs, Clarissa.