Met mijn slippers in de hand, loop ik over het nog warme, witte zand. De gekleurde lichtjes van de strandtent achter me, geven nog net zicht op een groepje palmbomen een paar meter verderop. De volle maan verlicht de zacht kabbelende zee voor me en de donkere hemel is bezaaid met sterren.

De swingende Samba muziek laat mijn heupen wiegen.

'Je houdt van dansen, hè?', vraagt een mannenstem vlak achter me. Hij legt zijn zachte hand op mijn schouder. Een rilling trekt door mijn lijf.

Een dag geleden, in de lobby van het hotel, vroeg ik me af of ik ooit nog in contact zou komen met één van de mooie mensen van dit land. En dan niet een vriendschappelijke, oppervlakkige ontmoeting, want dat ging hier heel gemakkelijk; maar een diepe, warme en liefst erotische relatie.

Al te lang leefde ik zonder partner en had daarom deze zomer de stoute schoenen aangetrokken; met een lastminute boeking was ik moederziel alleen een week naar Brazilië vertrokken.

Het was even wennen, maar ik vermaakte me prima. Uitslapen en na een uitgebreid ontbijt met veel vers fruit, onder een parasol bij het zwembad de meegebrachte boeken lezen. 's Avonds at ik in het hotel of even verderop in de strandtent, waar je heerlijke verse vis kon eten.

Het probleem was, dat de mannen díe ik tegenkwam een vriendin hadden, of zo macho waren dat ik er onwel van werd.

Alleen één man, met een donkere bos krullen en groenbruine hertenogen leek me gepast. Jammergenoeg een schichtig type. Na onze eerste ontmoeting, de avond van mijn aankomst in het hotel, waar hij me passeerde en onze blikken elkaar kruisden, was het alsof hij mij ontweek. Toch leek hij nieuwsgierig en zag ik hem naar me gluren, als ik bij het zwembad lag.

Die bewuste middag, zittend in de lobby, drong het tot me door dat ik overmorgen alweer terug naar Nederland zou vliegen. Waarom was het er nog niet van gekomen?

Op dat moment zag ik hem naar de hotelbalie lopen. Toen ik naast hem stond, begreep ik dat hij iets was kwijtgeraakt. Wat precies, werd me niet duidelijk. Hij kapte het gesprek met de baliemedewerkster af, toen hij merkte dat ik naast hem stond. Heel  verlegen lachte hij naar me en zei in gebroken Engels met een speciaal timbre in zijn stem: 'What a beautiful dress you have.'

Met moeite kon ik 'thank you' zeggen. Zijn ogen zogen me op en ik had het gevoel alsof mijn dunne rode jurk ter plekke van me afgleed. Ook nu bleef hij niet lang en verdween weer. Vond hij me niet interessant genoeg?

Die avond kleedde ik met niet om, maar trok na het douchen een schone slip aan en de jurk van die middag. De baliemedewerkster had me verteld dat er een Sambafeest was bij de lokale - en enige - strandtent van het dorp.

Er waren vooral hotelgasten, in groepjes of romantisch met z'n tweeën en een enkele oude Braziliaan. De plaatselijke DJ prees zijn plaatjes op een zwoele Portugese manier aan en de Capirinha vloeide rijkelijk.

Ook ik had twee glazen gedronken, toen ik hem zag binnenkomen. Hij liep naar de bar en bestelde iets.

Het is nu of nooit, dacht ik. Ik smokkelde mezelf zo onopvallend mogelijk zijn kant op, murmelde nog even de mantra van Obama 'Yes, you can' en zei in mijn beste Portugees: 'Goedenavond.'

Schrok hij, of verbeelde ik me dat? In ieder geval herpakte hij zich en stelde zich voor als Manuel.

De drank en de opzwepende muziek zorgde ervoor, dat we op de dansvloer terechtkwamen. Eindelijk werd er een langzaam nummer gedraaid en drukte ik me tegen hem aan. Het vreemde was, dat ik geen opgewondenheid bij hem voelde. Maar hij pakte me wel steviger beet en in de roes van de tropische plakkerige warmte, de zwoele muziek en de alcohol –die me zweverig maakte-, zoende ik hem.

Hij kuste zacht en lief terug, alsof hij bang was me pijn te doen...

Manuel legt zijn andere hand ook op mijn schouder. Alles voelt perfect: de sfeer, het geroezemoes bij de strandtent, de maan en de sterren, maar bovenal deze prachtige lieve man...

Ik draai me om en kijk in zijn door lange wimpers omrande ogen. Een enorm geluksgevoel overstroomd me en ik zeg: 'I love you.'

We kussen en strelen elkaar in de schaduw van de palmbomen. De wereld is nu en al het andere verdwenen.

Langzaam dwaalt mijn hand langs zijn gladde rug naar beneden en glijdt zijn broek in, zodat ik zijn ronde billen voel. Dan trekt hij mijn hand weg en zegt hijgerig: 'Niet hier, in hotel, okee?'

Hij rent weg en laat me verbouwereerd achter.

Vermoedelijk wil hij een spelletje spelen, dus loop ik naar het hotel terug in de hoop op een spannend vervolg.

De baliemedewerkster houdt me tegen als ik naar de trap loop. 'Miss? Excuse me!'

Eerst wil ik niet luisteren, want alleen die zachte rug en billen, zijn omfloerste blik en lieve kussen spoken door mijn hoofd.

Maar de medewerkster van het hotel geeft niet op. Ze blijft me roepen. Er blijft niets anders over dan even naar haar te luisteren.

Ze legt een Braziliaans paspoort voor me neer op de balie en zegt: 'It's from your friend? I don't know, maybe you know?'

Ik snap niet wat ze bedoelt, ze heeft toch kunnen zien van wie het is?

Als ik het paspoort opensla, ben ik zelf compleet in de war. Een prachtige vrouw met lange donkere krullen en groenbruine reeënogen staart me van de pasfoto aan. Het lijkt zijn eeneiïge tweelingszus. Maar die zijn altijd van hetzelfde geslacht, schiet het door mijn hoofd. Dan lees ik haar voornaam en de grond zakt nog dieper onder me weg. Ze heet Manuela.

Tip van Clarissa, als je je vakantie-doe-boek bent vergeten:

Maak dit verhaal af zoals jij denkt dat het moet gaan en stuur het naar info@gladly.nl

Wie weet wordt jouw verhaal geplaatst en zo niet, heb je je in ieder geval niet verveeld!

Check voor de illustraties: www.beapeter.nl