“Maar ik kan niet zonder haar!” riep Frans uit. Hij was bij mij omdat hij contact wilde met
zijn overleden vrouw. Zijn dochter, een jonge vrouw van ongeveer 20 jaar, zat naast hem en
keek me bijna smekend aan.
Ik had contact met zijn vrouw, een bijzonder liefdevolle ziel. Ik kon me voorstellen dat haar warmte uitstraling bijna onmisbaar was. Frans zat gebroken op de stoel. Zijn handen bedekten zijn gezicht terwijl hij voorover leunde en naar de vloer staarde.
“Ik weet hoe wanhopig je bent, Frans, maar er komt een tijd dat de pijn zal verzachten.” Probeerde ik.
Ik had nauwelijks contact met hem. Sabine, de dochter, legde een arm om zijn schouders en Frans snikte het uit.
“Zo is hij nu al maanden, Marion, ik weet niet hoe ik papa kan helpen.” Vertelde Sabine. Ik ging over naar de boodschappen die zijn vrouw gaf. Frans herkende veel dingen die zijn vrouw doorgaf. Onder andere dat hij door zijn rug was gegaan toen hij een boodschappentas in de auto gezet had. Kleine bewijzen dat zijn vrouw nog steeds om hem heen was.
Hij liet me uitpraten, bevestigde dat de dingen klopten, leefde even op bij haar boodschappen van liefde. Het werd me duidelijk dat deze man en vrouw echt zielsveel van elkaar hielden. Het was bijna een Romeo en Julia verhaal.
I
neens kwam hij omhoog en zijn gezicht vol met tranen keek me aan: “Marion, ik vraag me iets af. Weet mijn vrouw wat ik wil doen?” Ik concentreerde me en ik zei; “ze laat me een kist zien en een kruis. Ik weet niet wat ze daarmee bedoelt.”
“Ik wel.” Zei hij. Zijn dochter wende zich tot me en zei: “Papa is van plan zelfmoord te plegen.” “Ik wil bij haar zijn.” Vulde Frans aan. Vervolgens ben ik met hem in een diep gesprek geraakt om hem te vertellen waarom hij dat
niet moest doen. Zijn dochter sloot het gesprek af met: “Pap, Yuri en ik kunnen je toch ook niet missen? We hebben je nodig!”
Na het gesprek waarin ik al mijn overredingskracht had ingezet, leek hij wat rustiger te worden. Bij de deur drukte ik hem nog op het hart; “Frans, niet doen, hè?”
Na een week stond Sabine op het antwoordapparaat: “Marion, wil je me alsjeblieft terugbellen?” Ik belde haar gelijk terug. Toen ze mijn stem hoorde, zei ze: “Marion, papa heeft het gedaan. Hij heeft gisteren zelfmoord gepleegd. Hij wilde bij mama zijn...
Ik wil bij haar zijn..
- Wednesday, 24 November 2010 22:04
- Marion Berndsen
- Zingeving







