Dan tikt de klok verder. Dat gebeurde afgelopen anderhalve week. Voortdurend realiseren hoe laat het is en of het al vijf voor twaalf is voor haar wier tijd gekomen was. Hoeveel tijd heeft ze nog? Hoeveel uren en dagen is het geleden? Die vragen gaan vloeiend in elkaar over. Met een emotionele ontlading als de klok dan toch echt twaalf uur geslagen heeft.

Wat een vacuüm die negen dagen. Ze viel, kwam in het ziekenhuis, scans, diagnoses, spanning, uitzichtloos, de laatste adem... En dan. Alles regelen, gesprekken, nadenken, praktische keuzes maken over emotionele zaken. Houd het hoofd erbij en volg je hart. Huilen, lachen, praten, stilte.

En dan. Het afscheid. Een mooie dienst, waardig en liefdevol. Spanning glijdt weg. De verwerking kan nu pas beginnen en ook... het 'normale' leven. Maar wat is normaal? Het einde is tenslotte ook normaal en hoort bij het leven.

Tijd kent vele gezichten
Eens te meer realiseer ik me de vele gezichten die tijd kent. Het geeft structuur aan je leven, het zet je onder druk bij een deadline, het kan voorbij kruipen, door je vingers glippen en voorbij vliegen. Tijd achtervolgt je als een beest dat je opjaagt en het haalt je uiteindelijk aan het einde weer in.

Maar tijd heelt ook wonden. Want als het uur U is, maakt het niet meer uit wat je een week of een jaar geleden gedaan, gezegd of nagelaten hebt. Dan gaan we terug naar de essentie over waar het leven om gaat: liefde, compassie en verbondenheid. Dan laat jij de tijd los en de tijd jou. Je leeft in het moment. Geniet ervan, omarm het en laat het gaan. Een nieuw moment dringt zich aan.

Door Saskia Baardman, www.raakmetwoorden.nl