Hugo Smienk (1964) schrijver van diverse romans en nu werkzaam aan zijn vijfde boek: The Fat Buddha – een Bildungsroman - reist momenteel door India als onderdeel van zijn nu alweer meer dan 15 maanden durende spirituele reis. Gedurende zijn verblijf daar zoekt hij naar die kleine gebeurtenissen die het leven van alledag dat verlichtende momentje geven. Hugo's snelle, beeldende, entertainende schrijfstijl staat garant voor een onderhoudend en vrolijk leesavontuur.
De magie van wensen
De bagageband begint te bewegen en wachtend op mijn rugzak raak ik op de luchthaven in Mumbai in gesprek met een mooie vrouw uit Nederland. Deze keer hoef ik mijn schamele bezit niet te delen, zoals bij mijn aankomst vorig jaar wel het geval was toen een aardige dame het niet lukte geld te trekken uit de ATM. Wij daarentegen nemen samen een prepaid taxi naar het hart van de stad.
Trudy, zo heet de vrouw, en ik kletsen alsof we elkaar al jaren kennen. Zij heeft voor een schappelijke prijs een hotel geboekt en ondanks dat ik van plan was direct met de trein door te reizen, besluit ik met haar mee te gaan naar haar hotel om te zien of er nog een kamer vrij is. Helaas blijkt dit niet het geval te zijn. Tegenover het treinstation vind ik al snel een kamer, en wat voor een: twee bij twee meter, en dat terwijl de helft van het plafond in beslag wordt genomen door een draaiende airconditioning die alleen gestopt kan worden als er een handdoek tussen gepropt wordt. En dan het plafond! Geweldig! Met mijn 1.87 meter kan ik er net staan. Tenminste... in het midden van het hok. Gelukkig is het maar voor één nachtje en meer dan die paar uurtjes ga ik er toch niet in verblijven. Voor nu ga ik eerst op pad met Trudy.
We ritselen een taxi die ons langs diverse bezienswaardigheden brengt, we eten en drinken samen, en genieten ondanks de vermoeidheid van de reis van de stad en van elkaars gezelschap.
In een park worden we achtervolgd door een straathond. Als wij stilstaan gaat de hond liggen en wanneer we verder lopen, volgt ze ons trouw. Net voor we weer in de taxi stappen op weg naar het volgende punt, koop ik voor de hond een roomijsje van 5 roepie. Dankbaar smult ze van het ijsje en ik geniet. Dit kleine gebaar verbindt me voor een moment met de hond op een manier zoals ik dat onlangs ook had tijdens een schrijfretraite in Frankrijk. Niet met een hond, maar met mijn vriend de haan, die mij op een zelfde liefdevolle manier gezelschap hield. (Lees maar eens op mijn website, hoe dat is gegaan.)
's Avonds laat nemen Trudy en ik afscheid. Zij blijft nog een dag in Mumbai, en ik stap 's ochtends vroeg al om zeven uur op de trein. Terwijl ik naar mijn kleine box van een hotelkamer loop, overvalt me een gevoel van treurnis. Weer alleen, net zoals de afgelopen veertien maanden.
Maar dan herinner ik me plots wat ik in het vliegtuig had gedacht – of gewenst eigenlijk: dat ik iemand tegen zou komen om de taxi mee te kunnen delen. Dat zou weer in de kosten schelen! Niet alleen dat is me toegekomen, als bonus heb ik ook nog een mooie vrouw ontmoet waar het goed mee klikte en waar ik de rest van de dag bij heb mogen zijn.
Om Namah Shyvia. Blijdschap vervult mijn hart.
De treinreis duurt allejezus lang. Ik had me ingesteld op tien uur en het duurde uiteindelijk ruim vijftien uur. Ook nu wenste ik weer dat ik iemand tegen zou komen om de taxirit mee te kunnen delen, maar gezien het aantal resterende reizigers ziet het er niet rooskleurig uit. De eindhalte nadert.
Vlak voor ik eruit moet, zit opeens een vrolijk pratende Poolse schone naast me en voor ik het weet heb ik haar en haar drie vriendinnen zover dat ze ook naar de stad Benaulim gaan, waar ik zelf vanuit Nederland al een kamer gereserveerd heb. Mijn gezelschap vindt een hotel, waarna we gezamenlijk eten. Tijdens het diner hebben we veel plezier en we spreken af de volgende dag elkaar weer te zien. Ik moet lachen in mezelf dat datgene wat ik altijd predik vaak ook daadwerkelijk gebeurt: vraag en u zal gegeven worden.
Tot de volgende keer
X Hugo
