Hugo Smienk (1964) schrijver van diverse romans en nu werkzaam aan zijn vijfde boek: The Fat Buddha – een Bildungsroman - reist momenteel door India als onderdeel van zijn nu alweer meer dan 15 maanden durende spirituele reis. Gedurende zijn verblijf daar zoekt hij naar die kleine gebeurtenissen die het leven van alledag dat verlichtende momentje geven. Hugo's snelle, beeldende, entertainende schrijfstijl staat garant voor een onderhoudend en vrolijk leesavontuur.

Een van de bijkomende voordelen van mijn lange spirituele reis is dat India zeer goede tandartsen heeft en niet onbelangrijk: goedkoop, zeker in vergelijking met de tandheelkundige zorg in Europa. En ik heb hier alle tijd en gelegenheid om mijn gebit eens grondig aan te laten pakken. Ik heb ik dr. Hubert Gomes in Margoa voor deze klus uitgekozen, mede op aanraden en na het zien van zijn werk ga ik met veel vertrouwen dit grote avontuur in.

Toch betreed ik maandagochtend nog wat weifelend de praktijkruimte. O, hoe anders gaat het er hier aan toe dan in Nederland, waar men het aura van steriliteit hoog houdt met ultra schone ruimtes en tandartsen die een air hebben of ze God in eigen persoon zijn. Dit laatste is geen aanval op de Nederlandse tandartsen in het algemeen, doch slechts een weergave van de weg die ik hierin gegaan ben in ons kleine land en dat nu kan vergelijken met de situatie in India.

In ieder geval: het kan zomaar zijn dat je schrikt wanneer je de praktijk hier ziet. Gelukkig boezemt het glimlachende personeel mij gelijk weer vertrouwen in. De mooie dochter van dr. Hubert heet Chiara Gomes en is degene die het merendeel van het werk aan mijn gebit verricht. Haar vader neemt de implantaten voor zijn rekening. De tandarts is een echte expert, wat ook niet zo verwonderlijk is als je beseft dat hij er duizenden per jaar verwerkt.

Enfin, die maandagochtend blijkt dat de tandarts wat tijd over heeft en we raken in een geanimeerd gesprek waarbij we wat persoonlijke ervaringen uitwisselen. En na het vaststellen van het behandelplan lig ik vrijwel direct in een tandartsstoel. Er wordt energiek gewerkt, terwijl er veel drukte om me heen is. Ik hoor mensen af en aan lopen. Het is een drukke praktijk. Al met al een prachtige, maar o zo andere ervaring dan in een vergelijkbare situatie in Nederland.

Iedere dag van de week ben ik er. Al de tweede dag zitten de implantaten erin en ondanks mijn angstige vermoedens, blijkt dit de meest pijnloze en eenvoudige handeling te zijn. Tijdens de uren die ik in de wachtkamer doorbreng, maak ik een beetje grappen met de aanwezige dames en iedere dag baal ik een beetje wanneer ik op weg naar huis ga met een gezicht dat half verlamd is door de verdovingen. Ach, denk ik, ik moet het er maar voor over hebben. Het resultaat, daar gaat het om!

Terwijl ik op een van die dagen rustig mijn beurt afwacht, verschijnt het hoofd van de tandarts om de hoek van de deur die naar zijn kamer leidt. 'Broeder,' zegt hij tegen mij, 'kun je even komen?'

In zijn kamer is nog een man. Hij blijkt een (katholieke) pastoor te zijn en Hubert legt uit dat hij voor zijn aankomende taken (hij is actief in de politiek) om een zegening heeft gevraagd. Hij heeft de pastoor  en passant verteld over mijn hartzeer. Lang verhaal kort: drie volwassen mannen staan gebroederlijk en in warmte hand-in-hand, terwijl twee van hen een krachtig gebed te horen krijgen met het verzoek aan God om verlossing te schenken.

Minuten later zit ik glimlachend weer in de wachtkamer. Geweldig, denk ik, om dit te mogen meemaken. Ook al zie ik mezelf als boeddhist, ik omarm de goddelijke intentie van dit gebed. Het kan niet anders dan dat dit een voorbode is van een stralende glimlach...

Gezegende groet,

Hugo