Hugo Smienk (1964) schrijver van diverse romans en nu werkzaam aan zijn vijfde boek: The Fat Buddha – een Bildungsroman - reist momenteel door India als onderdeel van zijn nu alweer meer dan 15 maanden durende spirituele reis. Gedurende zijn verblijf daar zoekt hij naar die kleine gebeurtenissen die het leven van alledag dat verlichtende momentje geven. Hugo's snelle, beeldende, entertainende schrijfstijl staat garant voor een onderhoudend en vrolijk leesavontuur.

India

Het eerste wat je overvalt is de intensiteit van de geur. Nee, stank is een veel beter woord. Pas daarna merk je de klamme warmte op. En dan, als je net als ik 's nachts bent geland op het vliegveld van de immens grote stad Mumbai in India, zie je vanuit de grote hal niet veel meer dan de schelle verlichting die de drukte op het pleintje aan de andere kant van de schuifdeur beschijnt.

India, land van mystiek, land waarheen de wind van mijn spirituele bestaan me weer heeft gebracht. Wat doe ik hier in Godsnaam? Om me heen kijkend zie ik dezelfde drukte als verleden jaar, toen ik een helderder beeld had van het waarom van mijn reis.
Toen werd ik buiten direct aangesproken door een Frans meisje, die op dezelfde vlucht had gezeten als ik, en die met haar bankkaart geen geld kon trekken. Ietwat paniekerig sprak ze me aan en voor ik het wist had ik haar een bedrag aan roepies gegeven, gelijk aan tien euro. Ja hoor, dacht ik toen, natuurlijk spreken ze mij weer aan. Staat er ergens op mijn voorhoofd geschreven: Kan geen nee zeggen? Of vertrouwen vrouwen op mannen vanuit een natuurlijk gevoel?

Toch lag in die simpele ontmoeting en mijn gulle gebaar (jawel gul, want als je blut bent dan is ieder dubbeltje het overwegen waard) mijn eerste les in India... dienstbaarheid.

Misschien was deze eerste ontmoeting met dit Franse meisje wel de eerste stap op mijn reis door India,  waar ik – onbekend met het land en haar gebruiken – zou moeten leren nederig te zijn, te accepteren en dat wat er ook maar op mijn pad komt te omarmen met liefde. En dat is precies wat ik op dat moment op die luchthaven een jaar geleden heb gedaan.

Ik was al meer dan een half jaar zwervende en had me helemaal op de reis gestort. De reis die ontstaan was uit verdriet. De reis die mij in eerste instantie doelloos, blut en dakloos (behalve het schamele bezit van mijn zeer oude en kleine camper) door Frankrijk, Italië en Spanje heeft doen leiden...  De reis die mij vorig jaar op dezelfde plek als waar ik nu sta, heeft doen belanden en ervoor gezorgd heeft dat mijn hart open is gaan staan voor mijzelf en de spiritualiteit.

Ondertussen ben ik nog steeds reizende, nu alweer meer dan veertien maanden. Grappig genoeg ben ik nog steeds blut. Heb bovendien straks geen (ingeschreven) huisadres meer. Ben dan noodgedwongen uitgeschreven uit Nederland. Halleluja voor het sociale vangnet! Ben daardoor ook onverzekerd. En zonder mijn kleine, eerder door Nederland verschafte kunstenaarsuitkering zal ik de tijd hier in India moeten zien door te komen.  En weet je wat het met mij doet? Het ontbreken van al die sociale en maatschappelijke last? Nou ja, last zegt het al... het doet me niets.
"Hoe Siddartha," riep een vriendin van mij op Facebook toen ik vertelde over de situatie. Na wat googlen vond ik de term Siddartha wat te hoog gegrepen, maar dat ik op mijn spirituele reis mezelf overgeef aan het lot, ja, dat is wel waar. En daarover, lieve lezers, gaan mijn columns die ik voor Gladly mag schrijven. Gaan jullie mee op reis?

Namaste,

Hugo Smienk