Na een lange reis kom ik aan in Alleppey, een gehucht waar driftig in goud en andere edelmetalen wordt gehandeld en van waaruit de volgende dag de ferry vertrekt die mij naar de ashram van mijn goeroe brengt. Ze wordt liefkozend Amma genoemd en is een Mahatma, ofwel een grote ziel. Amma betekent moeder en zo zie ik haar ook... de moeder der moeders. Amma, die kleine, heerlijk lachende vrouw geeft wereldwijd darshans (zeg maar blessings) in de vorm van een knuffel, waarbij ze wat in je oor fluistert, waarna er zich iets voor je openbaart. Natuurlijk zijn er altijd mensen die helemaal niets voelen – al is het vaak zo dat de toeschouwer dat weer heel anders waarneemt – maar in de grote ashram, gelegen in het vissersdorp Amritapuri, komen niet veel gesloten types.Ik ben Amma voor het eerst tegengekomen gedurende die verschrikkelijke hartverscheurende zoektocht naar mezelf waarover ik momenteel een boek schrijf: The Fat Buddha. Meer over dit boek kun je lezen op mijn site hugosmienk.com.
Terug naar 'onze' reis! De tocht met de veerboot duurt een uurtje of acht en dan kom ik eindelijk daar waar ik zijn wil, de ashram. Het is niet alleen een heerlijke plek om te vertoeven, ik heb hier ook afgesproken met Patty, de Poolse schone waarover ik al heb geschreven in eerdere columns. Zij is er nog niet en voordat ik een kamer met haar kan delen, slaap ik in een gebouw aan de zeekant, in een kamertje met een Belg en een Nederlander.
Het is druk in de ashram, want Amma is er weer nadat ze uitgebreid Europa en Amerika heeft rondgereisd om haar volgelingen bij te kunnen staan met de magie die haar omringt. Met haar reist een heel gevolg. Devotees, aanhangers van Amma die vaak een gedrag vertonen wat niet helemaal strookt met de liefde en awareness die je verwacht wanneer men continu rondom Amma hangt. Ik merk dat de wat fanatieke volgers mij niet veel meer doen, maar wel valt mij wel op dat andere bezoekers waarmee ik regelmatig spreek – ja wat kan ik zeggen, ik ben een kletser – zich ronduit rot irriteren aan hun gedrag. De devotees lijken het idee te hebben dat ze zich kunnen veroorloven bot te doen naar die 'andere' zoekers die en passant hun territorium binnendringen.
Tijdens mijn lange spirituele reis, die nog steeds voorduurt, heb ik van mijn grote leermeester Thai (Thich Nhat Hanh) geleerd om deze negativiteiten langs me heen te laten gaan en aan hen te denken met 'loving thought'. En verrek... het werkt, nou in het geval van de devotees dan. In het werkelijke leven kan ik me soms nog best weleens kwaad maken, maar nooit lang.
Zo gebeurde het dat ik in het westerse cafe stond om een espresso te bestellen, jawel is allemaal mogelijk hier, en dat de vrouw voor mij een zoetigheidje moest afrekenen ter waarde van tien roepie en ze alleen een biljet van vijftig had. De vrijwilliger achter de toonbank had niet direct wisselgeld en als grapje zei ik tegen de dame voor me, een devotee: 'Weet je, je kunt er ook vijf nemen!', waarop ze iets tegen de vrouw achter de toonbank zei. Ik hoorde niet wat en het interesseerde me ook niet, maar ik kon wel het venijn, het pure gif van de uitgesproken woorden voelen. De vrouw achter de toonbank herhaalde wat ze had moeten aanhoren en ik kon alleen maar lachen. 'Laat het je niet raken,' zei ik, 'ze heeft vast een moeilijk pad gelopen om hier te mogen zijn.' De vrouw knikte bevestigend en zei: 'Ja, maar Amma zegt...'
En precies daarover gaat mijn volgende column: Amma zegt...
Mediterende groet, Hugo
