Satsang Isaac Shapiro

Saturday, 11 June 2011 19:31

Saskia Baardman

Soul Search

Een satsang. Ik heb dat woord al vaak horen vallen en ik wist niet precies wat het was. Kreeg er een beetje mystiek gevoel bij. En ik wilde dat wel eens meemaken. Toen werd ik getipt over een satsang van Isaac Shapiro, een spiritual teacher waar ik al eens eerder aandacht aan heb besteed op Gladly. Dan ga ik daar naartoe, besloot ik!

Voordat ik ga, raadpleeg ik nog even snel Wikipedia: Satsang (Sanskriet sat = waar, sanga = gezelschap) kan in de Indiase filosofie drie dingen betekenen:
1. gezelschap met de hoogste waarheid
2. gezelschap met een goeroe
3. gezelschap met een groep mensen die over de hoogste waarheid luistert, spreekt en erin opgaat.

Wikipedia
Vaag... Ik besluit mij open te stellen voor wat de avond mij gaat bieden. Voordat de sessie begint, hebben we live muziek. De teksten zijn onverstaanbaar, misschien wel in het Sanskriet. Het voelt alsof ik een beetje gewiegd word, heel rustgevend. Ik zie mensen meezingen of neuriën. Ze laten zich meevoeren. Matcht toch met de omschrijving op Wikipedia, denk ik praktisch.

Warm welkom
Een rondje lopend door de zaal valt mijn oog op Isaac Shapiro. Een heerlijk rustige, ontspannen man. We wisselen blikken uit en ik voel een warme golf door me heen gaan. Een mooi welkom zonder woorden.

Isaac en zijn vrouw Meike nemen plaats op het lage podium. Iedereen die wil, mag naar voren komen en iets zeggen of gewoon zitten.

Heldere inzichten
Verschillende mensen brengen hun thema in. De rode draad wordt me later duidelijk. Mensen zitten middenin een situatie, een innerlijke strijd die ze onzeker, boos of verdrietig maakt. De gesprekken met Isaac brengen hen helderheid en inzicht. Inzichten die ook door de andere bezoekers als welkom ervaren worden. Sommige doen dat al mediterend, anderen zie ik instemmend knikken of ik zie gezichten ontspannen. Iedereen neemt het op zijn eigen manier tot zich. Inzichten om hier te delen:

- Als je voor een beslissing staat, doe niets. Hoe meer je nadenkt, hoe verwarrender het wordt. Vooral als je naar de mening van anderen vraagt. Laat het gaan en de beslissing komt tot je.
- Als je boosheid voelt, vraag jezelf af: Wat gebeurt er? Wat zijn de kleine irritaties en wat zijn de daadwerkelijk grote issues? En als je jezelf zo benadert, kan dat in vrede met jezelf gebeuren? Klinkt bizar,
want we denken ieder recht te hebben om die boosheid te voelen en te uiten. Bedenk wel dat we boosheid gebruiken om te krijgen wat we willen al vanaf baby af aan.
- Alles wat we ervaren, ervaren we in dit moment via onze vijf zintuigen. Die ervaring kun je waarnemen en op die manier krijg je veel informatie.
- Geef sensaties in je lichaam de ruimte. Kijk wat er gebeurt. Onderzoek het met zachtheid.
- Kijk naar je angst, ga het niet uit de weg, dan wordt het alleen maar groter. Je weet dat angst soms zal toeslaan, ga er pas mee om als het moment daar is.
- In de Nederlandse cultuur (en in vele andere...) worden we niet uitgenodigd om in dit moment te leven. Dat heeft effect op het plezier wat je hebt, want dat komt later wel. We wachten ons hele leven op
een betere, leukere en mooiere belevenis dan wat we NU beleven. Maar kost het energie om nu te genieten? Nee. Plezier is niet afhankelijk van omstandigheden.

Aan het einde van de satsang geeft Isaac aan dat deze bijeenkomsten alleen kunnen bestaan op basis van onze bijdragen. Voel je vrij om te geven wat je wilt en kunt, geeft hij aan. Maar ja, wat is reëel? En wat doet mijn buurman/-vrouw? Gedachtenlezend, voegt hij glimlachend toe: 'Heb plezier in het bepalen van jouw bijdrage en geef het met plezier.' Ja, waarom ook niet, heb plezier in ALLES wat je doet. Daar kun je ieder moment opnieuw voor kiezen! Na mijn bijdrage ga ik als rijker mens naar huis...