Het is verdraaid moeilijk om een treinticket te krijgen naar Cochin, een plaats in de staat Kerala. Het is me dan ook niet gelukt! Wel weet ik een treinkaartje te bemachtigen naar Mangalore en van daaruit stap ik dan op de bus naar Cochin. Nu zeggen al die plaatsen je waarschijnlijk niet zoveel, maar ik vermeld het, zodat je na een blik op de kaart een idee krijgt van de afstanden die je hier al gauw aflegt. Veertien uur in een trein of bus is de gewoonste zaak van de wereld en helaas is dat zo'n beetje de reistijd waar ik nu tegenaan hik.

In de trein – ik heb het goedkoopste kaartje gekocht – vind ik al snel een plek in de wat luxere sleeperclass. Nou ja, luxe! Je slaapt hier met acht mensen in ÈÈN cabine in plaats van werkelijk volgepakt te zitten in de tweede klasse, waar mijn kaartje eigenlijk voor bedoeld is.

Het duurt niet lang of er zitten vier leuke, vlotte Indiase meiden naast me – jaja ik weet het – en even later ook een jongen van min of meer dezelfde leeftijd. Zoals vaak, duurt het een tijdje voordat ze over hun verlegenheid heen zijn, maar dan komt toch echt de geijkte vraag: 'Where you from?'  Waarop ik altijd 'Holland' antwoord met als tegenvraag: 'You know where that is?' Daarna vraag ik er meestal nog snel: 'What's your good name?' achteraan.Veel Indiers hebben namelijk de gewoonte om hun goede intentie te bewoorden met de vraag: 'What's your good name?'

In dit geval loopt het allemaal wat anders. De meiden en ook de jongen weten maar al te goed waar Nederland is en al snel kom ik erachter dat dit mede komt door hun studie. Ze hebben alle vijf een master-titel op zak en werken in Bangalore, een stad die te vergelijken is met Silicon Valley in California. Het is een grote, hele drukke stad met veel universiteiten en een enorme hoop kennis op het gebied van alles wat maar met computers te maken heeft. (en waar ik dus niets van snap)

De tijd in de trein verstrijkt aangenaam. De jongen die naast mij zit heeft een leuk contact met het meisje wat weer naast hem zit. Ik geniet van de parate kennis van de groep. En wanneer ik hen een Chai (melkthee) aanbiedt, nemen zij direct de honneurs over en krijg ik van de jongen een Chai en even later een Indiase hap, die in de trein veelvuldig aangeboden worden. Het leven aan boord is echt een wereldje op zich. En op ieder station worden er weer andere producten aangeboden.

De overige Indiers in de trein consumeren met grote regelmaat, wat in de altijd overvolle treinen een hoop troep met zich meebrengt en dus een paradijs is voor kakkelakken. De eerste vuilnisbak moet ik nog aantreffen! De rotzooi wordt eenvoudigweg naar buiten gegooid, iets wat mij de eerste keer aan boord hoogst verbaasd heeft. Zo zat ik braaf met een papieren kopje in mijn hand en wist niet wat te doen. Eindelijk kwam de theeverkoper weer langs en op mijn vraag waar ik – wijzend op het kopje – dit kon laten, pakte hij het aan en smeet het kopje het raam uit!

Zo niet bij de generatie waar ik mee in de coupé zit, de toekomst van India. Nee, zij verzamelen alles keurig in een plasticzakje. Hun bewustzijn is groot van en over de effecten van de vervuiling. Tja, het heeft zo moeten zijn dat mijn pad ook deze frisse impuls aan mij toont, denk ik, terwijl de trein eindelijk de stad aandoet waar wij eruit moeten.

De backpack wordt gepakt en wanneer ik mezelf naar buiten toe schuifel, kijk ik nog een keer om en zie een van de meiden de plasticzak met vuil aan een schoonmaker geven, die het aanpakt en...  door het raam naar buiten smijt.

Ohm Namah Shivyia
Hugo