Hugo Smienk (1964) schrijver van diverse romans en nu werkzaam aan zijn vijfde boek: The Fat Buddha – een Bildungsroman - reist momenteel door India als onderdeel van zijn nu alweer meer dan 15 maanden durende spirituele reis. Gedurende zijn verblijf daar zoekt hij naar die kleine gebeurtenissen die het leven van alledag dat verlichtende momentje geven. Hugo's snelle, beeldende, entertainende schrijfstijl staat garant voor een onderhoudend en vrolijk leesavontuur.

Ying en Yang

Al de tweede dag na mijn aankomst in India ben ik ziek. Knikkende knieën en koorts. Stoer probeer ik het te negeren en dapper ga ik op een geleende fiets op weg naar "The German Bakkery", een plek waar je een lekker kopje espresso kunt drinken en kunt genieten van diverse soorten gebak en broodjes. Het is ook de plek waar ik heb afgesproken met de vier Poolse meiden.

De koffie smaakt niet echt en ik voel me steeds beroerder. Helemaal omdat de meiden er niet zijn en ik juist de avond tevoren tegen mijn vriend Hippie Mike had lopen bluffen hoe soepel de meiden tegenwoordig op mijn pad komen.
Schijnbaar verdwijnen ze nog soepeler dan dat ze erop komen, bedenk ik me. Ik vind het jammer, maar zoals alles wat mij is overkomen de laatste tijd accepteer ik het.

Later op de dag, nadat ik wat heb geslapen en de koorts in vlagen van heftigheid opkomt en weer wegzakt, besluit ik dat een duik in de zee me zeker goed zal doen. Inderdaad voel ik me direct een stukje beter. Nu ik er toch ben, trek ik mijn in Mumbai gekochte leren slippers aan en wandel ermee door het zeewater. Mij is verteld dat ze hierdoor beter gaan zitten, en ja het is waar.
Terwijl ik langs wat strandtenten loop zie ik één van de Poolse meiden, die weifelend haar hand opsteekt en teruglopend over het zand zie ik er nog twee liggen te zonnebaden. Ik had ze bijna niet herkend, gezien ze allemaal zo'n zakdoek om hun hoofd hebben gebonden. Typisch Pools?
'Hi,' zeg ik, 'hoe gaat het?' Er wordt meteen een waterval aan verontschuldigingen gespuid. 'He, je hoeft je niet te verontschuldigen. Je bent vrij om te doen en te laten wat je wil. Nou, misschien zie ik jullie nog wel,' zeg ik terwijl ik weer verder loop en denk erbij: Wat een vreemde wezens zijn het toch, vrouwen. Maar ach, misschien is het een heldere zaak van Yin en Yang. Mijn hoogmoed over de soepelheid waarmee vrouwen op mijn pad komen stoot ze zonder dat ik dat werkelijk wens ook weer net zo snel af. En op die manier ontwikkelt zich meer en meer het pad wat mij hopelijk verlichting zal brengen. De weg die ik mezelf heb opgelegd. Of speelt er meer? Is er iets anders dat vrouwen alarmeert? Eén ding heb ik al geleerd, vrouwen kunnen dingen lezen die voor een man onzichtbaar zijn.

Veel meer denk ik er niet over na, kan trouwens helemaal niet denken. De koorts komt nu weer in alle hevigheid opzetten. Ik wil slapen en berusten in mijn lot, dat ook hier in het zonovergoten India ik mijn reis waarschijnlijk alleen zal voortzetten.
'Tja, dat krijg je er nou van, Hugo,' zeg ik tegen mezelf, 'hoogmoed komt voor de val.'

Nederige groet,

Hugo