De bel ..ik open de deur, een lief klein vrouwtje van ongeveer 60 jaar staat voor mij mijn afspraak van half 11. Ik voel direct onderdrukking, haarzelf kwijt altijd in dienst gestaan van.... Ga lekker zitten zeg ik wil je koffie of thee.... Doe maar thee. Ik loop naar de waterkoker en schenk de thee, en ga bij haar zitten.

Ze is zichtbaar zenuwachtig, ik pak mijn kaarten en zeg laten wij eerst maar even een kaartje leggen kijken wat die te vertellen hebben zichtbaar opgelucht zit ze stil te kijken hoe ik de kaarten schut.

Helaas zie ik dat mijn voorgevoel het juist had.
Een dominante man, erg overtuigd van zijn ik, en een vrouw die erg rusteloos is en haar eigen ik totaal kwijt is.

Na de kaartlegging zie ik tranen in haar ogen....lieverd zeg ik wordt het niet een keer tijd om jezelf weer terug te vinden, waar is die vrouw van 30 jaar geleden?
Ik krijg een blik zo van ''hè hè eindelijk iemand die mij begrijpt.'

Ze verteld als haar man komt thuis verwacht deze dat het eten klaar staat snauwt haar af  ook heeft al diverse buitenechtelijke relaties achter de rug.

Nog nooit heeft hij haar fysiek  wat aangedaan maar heeft  wel een drank probleem.

Ze wil weg  bij hem maar is bang!  Kan ze wel alleen zijn en voor zichzelf zorgen, doodeng  maar er moet iets gebeuren.

Ik zie dat haar eigenwaarde wel op een heel laag pitje staat, maar het fijt dat ze naar mij toe is gekomen ook het bewijs is dat  ze bezig is met haar eigenwaarde weer terug te vinden en dat de problemen niet alleen aan haar liggen.

Ik kijk haar aan en zeg: 'Je bevindt jezelf in een ontwikkelingsfase is die heel moeilijk is, maar zeker niet onmogelijk.
Je altijd maar wegcijferen en in dienst staan van ,dat houd geen mens vol!
Het wordt tijd om ''ikke'' tijd in te lassen.'

Ze wordt zichtbaar losser en verteld dat haar kinderen achter haar staan, dat de mogelijkheid er is een huisje voor haarzelf te huren via een bekende, ik kijk haar aan en zeg je hebt je besluit al genomen hè, je bent naar mij toegekomen om die bevestiging te krijgen dat je op de goede weg bent.... Ze knikt.

Twee dagen later, belt ze op en verteld dat ze weg is bij haar man, even bij haar dochter zit en het huisje gaat opknappen. Ik vraag haar hoe haar man reageerde, voor hem was het dus ook een opluchting, ook hij had ook de moed niet gehad om de knoop door te hakken.