We zijn zo blij dat we gekomen zijn. Het heeft veel duidelijk gemaakt. Ook al is onze moeder gestorven, we hebben nu het gevoel toch nog even bij haar te zijn geweest. Kijk, daar doe je het voor, zijn mijn eerste gedachten ... en ik bedank zoals gewoonlijk mijn gidsen.

Hieraan ging het volgende vooraf:

Twee zussen staan voor de deur. ''Wij zijn zo zenuwachtig en ook een beetje bang''. Ook goedemorgen, zeg ik, om het ijs te breken. Enne, niet bang zijn hoor, ik doe niets. Kom binnen, doe eerst de jassen maar uit en ga lekker zitten. Zin in koffie?
Ze zitten naast elkaar en pakken een foto uit de tas. Dit is moeder... Een vrouw van ongeveer 70 jaar, schat ik in. Ik krijg direct een verschrikkelijke hoofdpijn ... is ze gestorven door een herseninfarct?
Ik zie haar zitten in een stoel, net alsof ze slaapt. Ik krijg van haar door dat ze zich niet lekker voelde, een beetje alsof ze een griepje kreeg. Ze had niet het gevoel dat ze zou gaan sterven ... de volgende morgen werd ze gevonden.
Het ergste is dat wij daardoor geen afscheid hebben kunnen nemen, zo plotseling.
Ik krijg meteen een goed contact met de moeder. Echt iemand die nog het één en ander te vertellen heeft! Ze blaast een handkus naar haar dochters: jullie zijn geweldige dochters geweest en ze houdt ontzettend veel van jullie. Heel algemeen natuurlijk, dus ik vraag om meer informatie zodat de dochters weten dat ik echt contact met hun moeder heb.
Moeder laat mij een geheel nieuwe keuken zien, met een mooi granieten aanrecht. ''Wie heeft er een nieuwe keuken?'' vraag ik. Eén van de vrouwen schrikt wat: "Dat ben ik", zegt ze. Ik beschrijf wat ik te zien krijg. Je moeder is geregeld bij je in de keuken en ze vindt de keuken heel mooi.
Over de andere dochter krijg ik nog een advies om door te geven. Ze zit niet lekker in haar vel, heeft een schuldgevoel. Ach lieverd, jij kon niets aan de dood van je moeder veranderen. Je moeder heeft geen pijn gehad en is eigenlijk vrij rustig heen gegaan. Geen ziekbed. Je moeder wil jou gelukkig zien. Denk aan de mooie momenten die jullie gehad hebben.
Een geur van appeltaart komt mijn neus binnen en ik zeg: "En denk aan de lekkere appeltaarten die ze bakte". Ze lachen en vertellen dat ze daar inderdaad zo gek op was, bakken. Weet je wat, zeg ik, maak vandaag dan nog in je nieuwe keuken een appeltaart zodat je moeders geur weer kan ruiken...
''Wat ben ik toch blij dat ik dit mag doen, mensen weer een beetje gelukkig maken, zelfs met de dood....''