Mijn hulp had het programma gezien van de priester uit de USA die beweerde dat de wereld zou vergaan op 21 mei j.l.  Ze belde me in paniek op en riep: "Marion! Op TV werd gezegd dat de wereld vergaat de 21e!" Droog zei ik: "nee hoor, de wereld vergaat niet, maak je maar geen zorgen". "Maar Marion, het is op TV! Anders zouden ze het toch niet uitzenden? Wat moet ik met mijn kinderen, Marion! Wat moet ik doen!" riep ze uit. Het duurde even voor ik haar tot bedaren kon brengen.

Op 21 mei in de avond smste ik haar: "we zijn er nog, hè? Laat je je niet meer gek maken in het vervolg?"
Geen antwoord. De volgende ochtend een sms: "Dank je wel, lieve Marion, ik was zó bang!"
Later hoorde ik van haar dat de priester zich vergist had, de aarde zou nu vergaan op 21 oktober. Ik zuchtte, sloeg mijn armen om haar heen en zei; "Wat is dit voor onzin! Ga je je nu weer zorgen zitten maken tot 21 oktober?"
"Nou", ging ze verder, "we kunnen onszelf nog redden, dan moeten we geld overmaken." Ik schoot in de lach. "Wat is het nut van geld als de wereld vergaat?" Ze leek bij zinnen te komen en stamelde; "Tja...."
Nu ken ik mijn hulp al jááááren en ik weet hoe ze is. Het meeste van de tijd maakt ze zich zorgen over haar kinderen en over haar gezondheid, maar hoeveel mensen worden niet gek gemaakt met deze boodschap? Waarom heeft deze priester niet iets zinnigs gezegd als de voorspelling van de Tsunami of andere aardbevingen?
Ik weet en voel dat we nog lange tijd op deze aardkloot zijn, of we het nu willen of niet. Data kan ik niet voorspellen. Waar ons lot ligt, weet God alleen. Ik wil het zelf niet weten en ik denk jij ook niet. Dus zullen we maar gewoon doorgaan met ademhalen?